Boekfragmenten De Vierde Soera Deel 4
|
Toen Myriam in haar kantoor kwam, stond Jake haar aan haar bureau op te wachten. Zonder hem aan te kijken ging ze achter haar schrijfmachine zitten en draaide er een vel papier in.
'Myriam?'
Ze keek niet op en raadpleegde haar notities.
Hij kwam achter haar staan, legde z'n hand op haar schouder en streelde haar met zijn duim in haar hals. De intieme aanraking veroorzaakte een kriebelig gevoel langs haar rug, waardoor ze onwillekeurig haar hoofd achterover boog. Verstoord duwde ze zijn hand weg.
'Laat dat, wil je.'
Hij hernieuwde zijn greep en deed haar ronddraaien op haar stoel, zodat ze verplicht was hem aan te kijken.
'Het was niet m'n bedoeling je vader te beledigen', zei hij.
'Je bent er nochtans uitstekend in geslaagd', barstte ze los.
Hij keek haar strak in de ogen. 'Het spijt me.'
Ze kalmeerde.
'Daarom wilde ik je over hem spreken.'
Ze wond zich opnieuw op. 'Als je iets over Richard te zeggen hebt, doen we dat in zijn bijzijn.'
Zijn ogen lieten haar niet los. 'Er is veel kritiek op de manier waarop je vader het NOC bestuurt', zei hij onaangedaan. 'Sommigen noemen het onkunde, anderen verwijten hem oneerlijkheid en racistische opvattingen.'
Myriam snoof minachtend.
Hij trok een stoel naar zich toe, ging zitten en nam haar hand in de zijne. Zijn handen voelden sterk en droog aan.
'Je vader is een wetenschapper', zei hij. 'Onder zijn leiding hebben de vorsers in Mol opmerkelijke prestaties geleverd die over de hele wereld hoog worden ingeschat.'
Ze glimlachte voor de eerste keer.
'Zie je wel', zei ze. 'Er valt hem niets te verwijten.'
'Jammer genoeg zijn wetenschappers over het algemeen slechte administrateurs en je vader is daarop geen uitzondering.'
'Wat een flauwekul', zei ze.
'Het is ernstiger dan je denkt, Myriam. Zo is er nooit behoorlijke controle geweest op de verwerking van het radioactief afval. Korte tijd nadat ik in dienst kwam, ontdekte ik dat het NOC over een illegale voorraad waste beschikt.'
'Hoezo illegaal?'
'Radioactieve stoffen waarvoor we niet over veilige bergplaatsen beschikken en die we niet kunnen vernietigen.'
'Waar kwam dat afval vandaan?'
'Meestal van Posenuklear in Duitsland. Er bestaat geen twijfel over dat die miljoenen aan steekpenningen hebben betaald om hun afval bij het NOC kwijt te raken.'
'Aan wie?'
Jake ging niet in op haar vraag. 'In plaats van een gerechtelijk onderzoek te laten instellen, wist je vader me ertoe te bewegen een andere oplossing te zoeken.'
'De vuiligheid terug naar de afzender?'
'Nee. Ik zorgde voor een overeenkomst met het ADAD in Abu Dhabi. Die zouden onze waste verwerken en wij zouden hen helpen met de bouw van een onderzoeksreactor.'
'Wat is dan nog het probleem?'
'Je vader.' Corbelle aarzelde even, toen ging hij resoluut verder. 'Aan de ene kant wil hij tot elke prijs voorkomen dat het geknoei met dat kernafval aan het licht komt en aan de andere kant lijkt het erop dat hij de uitvoering van het verdrag met de Arabieren tegenwerkt.'
'Daar zal hij wel goede redenen voor hebben.'
'Zolang die redenen maar geen eigenbelang zijn.'
Myriam trok haar hand met een ruk weg. 'Waar wil je naartoe?'
'Met het ADAD-contract zijn enorme bedragen gemoeid. Op het NOC wordt slechts een beknopte boekhouding gevoerd met de inkomsten en uitgaven als grondslag. Daardoor hebben we geen boekhoudkundige verdeelsleutels en kunnen we de rendabiliteit van de verschillende productielijnen niet berekenen.'
Ze zuchtte: 'Ik begrijp er niets van.'
Jake zei met een ernstig gezicht: 'Kort samengevat wil dat zeggen dat het NOC in de rode cijfers zit en dat niemand weet waarop we winnen en waarop we verliezen.'
'Maar Jake. Richard heeft toch niets met boekhouding te maken. Dat is de verantwoordelijkheid van Werner Witman. Die is financieel directeur.'
'Zou hij dat nog zijn als hij niet de beschermeling was van je vader?'
Myriam fronste haar voorhoofd. Jake had gelijk. Een andere directeur-generaal zou het financieel beheer niet in handen hebben gelaten van iemand als Witman. Werner Witman was nagenoeg doof; zijn slechthorendheid werd voortdurend erger en hoorapparaten noch de tussenkomst van de meest gerenommeerde oorartsen of chirurgen leken dat aftakelingsproces te kunnen stoppen. Het was vanzelfsprekend dat Witmans werk daaronder leed. Bij groepsgesprekken was hij volkomen geïsoleerd, daardoor werd hij wantrouwig en teruggetrokken en leefde hij als een kluizenaar in zijn kantoor. Toch had ze begrip voor vaders houding; ook zij mocht Werner Witman graag en ze had de stellige overtuiging dat dat gevoel wederkerig was.
'Witman is een aardig man,' zei ze, 'en uiterst verstandig.'
'Goeie genade, Myriam. Je kunt geen nucleair onderzoekscentrum runnen met alleen maar aardig te zijn.'
Myriam zweeg. Tegen zijn nuchtere redenering was niets in te brengen.
Jake ijsbeerde door de kamer. Opeens bleef hij voor Myriam staan en keek haar lange tijd zwijgend aan. Zijn ogen straalden een eerlijke overtuiging uit en hoewel hij haar niet aanraakte, voelde ze zich alsof hij zijn armen beschermend om haar heen sloeg.
'Er zijn krachten aan het werk om je vader uit het zadel te lichten. Als iemand op de hoogte raakt van de illegale waste-voorraden en een klacht indient, gaat hij voor de bijl. Om wat er tussen jou en mij is... eh... is geweest, wil ik hem helpen, maar dan moet jij zorgen dat hij meewerkt. Evenals Witman is hij een aardig man, maar hij kan verdomd eigenzinnig zijn.'
Myriam zat er min of meer verslagen bij. Jakes woorden hadden indruk op haar gemaakt. Waren haar persoonlijke moeilijkheden met Richard meestal ook niet te wijten aan zijn beginselvastheid? Ze voelde hoe Jake haar onderzoekend stond aan te kijken. Zijn door de zon gebleekte bruine haar hing er nogal verward bij en dat nam de arrogantie wat weg die hij uitstraalde.
'Wat wil je dat ik doe?' vroeg ze.
'Zorg om te beginnen dat hij vanmiddag het aanvullingsverdrag tekent en het laat bekrachtigen door de Raad van Bestuur.'
Ze aarzelde nog even. Overwoog of het niet beter zou zijn om samen met Jake naar Richard te gaan en hem de hele toedracht te vertellen. Maar Richard zou zich boos maken. En er was niets dat haar zo van streek maakte als een Richard die zijn stem verhief. Ze schoof de notities van het gesprek tussen Richard en Jake in een lade. 'Goed', zei ze. 'Ik zal m'n best doen.'
Jake glimlachte. Met z'n lippen beroerde hij zachtjes haar voorhoofd. 'Flinke meid', zei hij en draaide zich om.
'Wacht even', zei Myriam. Ze wilde hem vragen waarom hij die morgen niet op hun afspraak was verschenen, maar Jake had het kantoor al verlaten.
Toen herinnerde ze zich dat hij had gezegd: 'wat er tussen jou en mij is geweest'.
|
| |
Lees hier het vijfde deel >> |
|
|
|
|
|
|
|
|
