Boekfragmenten De Vierde Soera Deel 5
|
Zonder dat ze achterom keek, wist Myriam dat er iemand van uit de cafetaria naar hen stond te kijken. Ze zag het aan het koketteren van Muriël, die in een ontspannen aanvangshouding haar buikje introk en haar billen net iets te opvallend samenkneep. Het gebeurde wel meer dat er toeschouwers voor het raam van het turnzaaltje bleven staan. Vooral mannen. Het was dan ook een aantrekkelijk schouwspel, die twaalf jonge vrouwen in frivole balletkleedjes en veelkleurige beenwarmers.
Iemand schakelde de pauzetoets van de taperecorder uit en de discomuziek vulde de ruimte.
'Daar gaan we!' zei Muriël.
Myriam kwam gelijktijdig met de andere meisjes in beweging. Hoofd links, rechts, rollen, rollen. Probeer je oor naar je schouder te brengen. Eén, twee. Met gespreide benen naar voren buigen. Links, rechts, veren, veren. Het ritme van de muziek kreeg haar te pakken. Handen op en hielen van de grond, omhoog en hoog en hoog. Myriam voelde zich vrij en gelukkig, zelfs al had ze Jake niet aan de telefoon kunnen krijgen. Looppas op de plaats, rechts-links. Met de handen klappen, klappen, klappen. Jake kon haar gestolen worden. Joggen, joggen, joggen. Ze voelde dat ze begon te transpireren. Dat was goed... Hakken, tenen, hakken, tenen. Ze had Richard kunnen overtuigen, maar van Jake niet eens een bedankje... Dan maar een beetje cancan en ademen, uit en in en uit en in... Jake had zijn slag thuisgehaald... Buigen, strekken...
Jake haalde altijd zijn slag thuis... Ze werd moe... keep moving... lach...! De muziek helpt... naar de duivel met de mannen... niet verslappen... en naar de duivel met
haarzelf... buigen, dieper... en naar de duivel met haarzelf... tempo, tempo... Omdat ze Jake niet kon... sissend uitademen... niet kon... Lach...! Lach...! Lach...
'Stop!'
De meisjes vielen hijgend en lacherig tegen elkaar aan, maar Muriël liet hen niet los. 'Cool-down, meisjes. Mediteren.'
Ze gingen ontspannen op hun rug liggen. De muziek begon opnieuw: rustige Japanse klanken.
'Maak je geest leeg', klonk zacht Muriëls stem. 'Ontspan elke spier van je lichaam.'
Myriam ademde diep in en uit. Ze voelde alle zorgen uit haar gedachten verdwijnen. Haar rug deed geen pijn meer. Ze voelde zich zekerder, opgewekter. Aerobic-dancing had altijd die uitwerking op haar gehad.
'Heb je hem gezien?' vroeg Muriël opgewonden.
Ze opende haar ogen. 'Wie?'
Muriël stak haar hand uit en trok haar overeind. 'Aan de bar. Is hij niet geweldig?'
In de grote wandspiegel kon Myriam de aangrenzende verbruikszaal overzien zonder zich om te draaien. Aan de bar zaten alleen een paar oudere mannen.
'De langste van de twee.'
Myriam keek verbaasd. 'Hij kon best je vader zijn. De man heeft bijna geen haar meer.'
'Dat maakt hem niet minder aantrekkelijk.'
'Nou, voor mijn part mag je hem hebben.'
'Dat zal niet meevallen', zei Muriël spijtig. 'Hij heeft de hele tijd naar jou zitten kijken.'
Myriam trok haar gympjes aan. 'Kom,' zei ze, 'we gaan vlug iets drinken. Over een kwartiertje begin ik met squashen.'
Ze liepen de cafetaria binnen en gingen op een hoge stoel bij de tapkast zitten. Muriël bestelde chocolademelk.
'Jij ook?'
'Nee,' zei Myriam, 'voor mij kruidenthee. Ik heb nog een paar kilo te verliezen.'
'Pure inbeelding, meid. Jouw figuur is uitstekend.'
Myriam antwoordde niet. Ze wist van zichzelf dat ze een gespierd lichaam had met een smalle taille, maar des te bredere schouders en heupen. Sinds het ongeluk en de inactiviteit die erop volgde, was ze een paar pond aangekomen. Die moesten er dringend af.
'Wanneer gaan we opnieuw rallyrijden?' vroeg Muriël. 'Volgend weekend?'
'Dat weet ik nog niet', antwoordde Myriam. Ze was er helemaal niet zeker van of ze er ooit nog aan zou beginnen.
'Het is als met paardrijden, meisje. Als je er afvalt moet je er onmiddellijk weer op. Zonder nadenken. Anders krijgt de angst vat op je.'
'Het is geen angst', weerlegde Myriam. 'Misschien ben ik er niet geschikt voor.'
De barman bracht haar het lijstje met de afspraken voor de squash-lessen. Het waren er niet zoveel. Door de gedwongen onderbreking wegens de blessure waren sommige van haar leerlingen naar een andere trainer overgestapt.
Ze bestudeerde het lijstje.
'Wie is Arie Dissie?' vroeg ze.
De barman gebaarde met z'n hoofd naar de twee oudere mannen. 'De langste.'
Ze keek haar toekomstige leerling van terzijde aan. Hij droeg een geruit sporthemd met openstaande kraag en een crèmekleurige linnen zomerbroek. Ze zag dat hij donker kroeshaar had, dat nog slechts het achterste deel van zijn hoofd bedekte. Daardoor leek hij op het eerste gezicht veel ouder dan bij nader toezien. Toch schatte ze hem wel vijfenveertig. Hoewel hij aandachtig luisterde naar wat de andere man hem vertelde, had ze het gevoel dat hij wist dat ze hem zat te bekijken. Ze kwam van haar stoel en liep naar hem toe.
'Hallo', zei ze met een glimlach en stak haar hand uit. 'Ik ben Myriam Dachner. De squashtrainer.'
Met een soepele beweging gleed hij van de hoge barstoel af en schudde haar de hand. Hij had lichtgekleurde ogen, waarmee hij haar zo intens aankeek dat ze heel even van haar stuk gebracht was.
'Arie Dissie. Hoe gaat het met u?' zei hij beleefd. Hij deed geen moeite om de man naast hem voor te stellen. 'Bedankt dat u mij wil trainen.'
'Hebt u al vaker gespeeld?' vroeg ze.
'Jaren geleden', antwoordde hij. 'Het is me vooral om m'n conditie te doen.'
Hoewel hij nu niet direct het profiel had van een nationaal kampioen, zag hij er toch ook niet uit als iemand die nooit sport had gedaan. Er was iets aan hem dat haar bekend voorkwam. Ze wilde hem vragen of ze elkaar al eerder hadden ontmoet, maar in de plaats daarvan vroeg ze: 'Is die zo slecht?'
Hij maakte een gebaar met z'n hand naar z'n beginnend buikje. 'Ten minste tien kilo te slecht.'
'Dat valt wel mee.' Ze had totnogtoe het lichte accent waarmee hij sprak niet kunnen thuisbrengen, maar nu begreep ze dat dat niet zozeer bleek uit verkeerd uitgesproken woorden, dan wel uit de moeite die hij zich gaf correct te spreken.
'Mag ik u iets te drinken aanbieden?' vroeg hij plechtstatig. Het viel haar op dat hij de neiging had zijn woorden met gebaren te onderstrepen.
'Nu niet,' zei ze, 'straks, na de training.'
|
| |
Lees hier het zesde deel >> |
|
|
|
|
|
|
|
|
