Boekfragmenten De Vierde Soera Deel 7
|
Die zaterdagmiddag verscheen Dissie niet op de squashbaan met een gestreepte trui en een bermudabroek, maar droeg hij een witte korte broek, een pastelkleurige shirt en witte linnen schoenen. Met zijn getaande huid zag hij eruit als iemand die zijn leven op een zeilboot had doorgebracht. Hij reageerde op Myriams keurende blik door zich zo slank mogelijk te maken.
'Kom,' zei ze, 'vijf minuten opwarmingsoefeningen.'
Ze kregen onmiddellijk het goede ritme te pakken. De stuitende bal en de zwiepende rackets klonken als muziek. Aan het geluid en het ritme ervan hoorde Myriam dat het een goede wedstrijd zou worden. Toen ze een paar minuten bezig waren, kwam uit het luidsprekertje boven de deur de vervormde stem van de uitbater. 'Telefoon voor
Myriam.'
Ze onderbrak het spel. 'Een ogenblikje.'
In het kantoortje lag de hoorn naast het toestel.
'Je weet toch dat ik geen telefoongesprekken aanneem als ik op de squashbaan ben', zei ze tot de uitbater.
'Het is Jake Corbelle. Hij zegt dat het belangrijk is.'
Ze pakte de hoorn en probeerde haar stem vlak te houden. 'Hallo, Jake?'
Zijn stem klonk opgewekt. 'Ik wilde je bedanken, Myriam.'
'Is dat je dringende boodschap?' vroeg ze koel. 'Waarom deed je dat niet toen ik je gisteren belde? Of was je te zeer buiten adem?'
'God nee, Myriam. Dat was een flauwe grap van m'n vrouw.'
vZe werd nijdig. 'Het klonk niet als haar stem.'
'Het spijt me.'
'Goed. Tot ziens.'
'Wacht even, Myriam. Je moet me nog een keer helpen. Wil jij maandag voor mij...?'
Ze liet hem niet uitspreken. 'Vraag dat maandag. Ik heb nu geen tijd.'
Hij liet zich niet uit het veld slaan. 'Maandagmiddag vlieg ik naar Wenen. Toe nou, liefje. Al wat ik van je nodig heb, is dat je me voor m'n vertrek het originele waste-contract met Abu Dhabi even laat inkijken.'
'Waar is dat goed voor?' vroeg ze. 'Je hebt er een kopie van in je eigen archieven.'
Hij lachte schaapachtig: 'Je zult me niet geloven. Mijn kopie is verdwenen. Iemand heeft die verkeerd opgeborgen.'
'Vraag Richard of Witman om een nieuwe kopie.'
'Ik wil hen daarmee niet lastig vallen, liefje.'
Ze aarzelde. 'Ik zal er maandag met Richard over spreken.'
'Nee, liefje. Vooral dat niet. Denk erom. Je beloofde me je medewerking.'
Ze gaf toe. 'Goed. Ik zal zien.'
'Doe het, liefje. En nog iets. Het was echt m'n vrouw aan de telefoon.'
Ze werd opnieuw nijdig. 'Verdomme, Jake. Ik ben je liefje niet meer. Jij gaat slapen met wie je wil. Net als ik.' Ze gooide de hoorn op de haak en liep met korte driftige pasjes terug naar de squashbaan.
Dissie stond in zijn eentje oefenballen te slaan.
Ze pakte haar racket en toste ermee. 'Jij mag serveren. Laat maar eens zien waartoe je in staat bent.'
Hij begon met een rustige lob service. Na haar gesprek met Jake had Myriam geen zin om de man te sparen. Met een bijna dierlijke kreet sloeg ze de bal zo onverwacht hard en snel vlak boven het tin, dat hij niet meer terug te slaan was. Genadeloos bleef ze haar tegenstander afmatten en onder druk zetten. Vijftien minuten later had ze de eerste set gewonnen, zonder dat Dissie meer dan een paar punten had gescoord.
De tweede set wilde ze hem verder afmaken. Ze wist dat het onrechtvaardig was en dat ze bezig was om Jake te slaan op de rug van een ander, maar Dissie begon weerstand te bieden. Hij ging nu volleren wanneer het maar mogelijk was en ze kreeg het gevoel dat hij haar even scherp in de gaten hield als een roofdier zijn prooi. Het werd nu evenzeer een mentaal als een lichamelijk gevecht.
Omdat ze hem niet meer kon overweldigen met superieur spel, zocht ze naar zijn zwakheden met afwisselend lange, minder lange of dwarse slagen en drop shots. Maar het was Dissie die haar blinde vlek vond in de let, de onbesliste slag die een speler mag vragen als hij meent dat hij belemmerd wordt door zijn tegenstrever. Meer en meer ging hij zich zo opstellen dat ze geen goed zicht op de bal had of, als ze de bal zou slaan zoals ze wilde, hem met het racket zou raken. De referee liet begaan en Myriam had er een hekel aan haar recht op een nieuwe slag op te eisen. Zelf ging hij - bijna brutaal - naar iedere bal en als ze niet snel genoeg de baan ruimde, drukte hij haar ruw opzij. De tweede set duurde bijna een uur en bleef spannend tot het einde. Tot ze de stand van 18-18 bereikten. Toen maakte Dissie twee keer na elkaar een beoordelingsfout bij de servicereturn. Dat betekende voor hem de nederlaag, maar Myriam hield er een onbevredigd gevoel aan over.
Ze dankten de referee en schudden elkaar de hand.
'Gefeliciteerd', zei Dissie. 'Je bent te sterk voor mij.'
Myriam was daar niet van overtuigd. 'Die laatste twee returns', zei ze weifelend. 'Het leek wel of je er de brui aan gaf.'
In zijn ogen verscheen een gele glans. 'Dat doe ik nooit', zei hij fel. 'Je won omdat het de wil was van...'
'Van wie?' vroeg ze verward. 'De referee?'
'Nee, nee. Jouw wil. Je was gewoon sterker.'
Dit keer vertoonde zijn shirt donkere plekken van transpiratie en hij verspreidde een lichte, bijna dierlijke geur. De geur van een roofdier, dacht ze. Een gedachte die haar nerveus maakte.
'Zullen we eerst douchen?' vroeg ze. 'Daarna praten we er nog over.'
Hij glimlachte een brede rij tanden bloot. 'Ja. De verliezer betaalt. Dat is toch het gebruik, nee?'
Myriam bleef een hele tijd in de kleedkamer. Met de kleine handdroger had ze moeite haar lange haar helemaal droog te krijgen. Tenslotte bond ze het bijeen in een paardenstaart. Ze trok een gestreept katoenen T-shirt met rechtopstaande kraag aan, een nauwsluitend kort rokje en zwarte tricot kousen. Het waren jonge, speelse kleren.
Met zijn donkere zomerpak van Italiaanse snit viel Dissie onmiddellijk op tussen de T-shirts en de spijkerbroeken aan de bar. Hij glimlachte opgelucht. 'Gelukkig. Ik dacht dat je al weg was.'
Ze wilde hem zeggen dat het niet haar gewoonte was mensen in de steek te laten, maar deed het niet.
'Een biertje?' vroeg hij. 'Jullie maken heerlijk bier in dit lage landje.'
Dat landje irriteerde haar. 'Nee. Een kruidenthee.'
Iemand legde zijn hand op haar schouder. 'Dag Myriam. Ik zie Jake nergens.'
Geërgerd schudde ze de hand van zich af en ging aan een tafeltje zitten. Even later stond Dissie met de drankjes voor haar. 'Mag ik naast jou zitten?'
'Je kunt moeilijk blijven staan.'
Hij schoof naast haar, zorgvuldig iedere aanraking vermijdend. 'Je bent toch niet boos om die twee domme punten, ja?' vroeg hij op een toon of hij er spijt van had.
'Goeie hemel,' zei ze, 'alsof die belangrijk zijn.'
'Neenee, natuurlijk niet.' Hij pakte z'n glas en dronk met lange teugen. 'Wat denk je van maandag? Heb je dan nog een uur vrij voor mij?'
'Het spijt me. Ik geef alleen les op vrijdag en zaterdag.'
Hij keek haar vragend aan. 'Hoezo?'
'Ik heb een deeltijdse baan, van maandag tot donderdag op een onderzoekscentrum in Mol. Dat is zestig kilometer van hier.'
Hij knikte begrijpend. 'Jammer.'
Ze bestudeerde hem van terzijde. Opnieuw kwam het profiel met de brede neus haar bekend voor.
'Hebben we elkaar al ontmoet?'
Hij veegde wat schuim van z'n lippen. 'Ja,' zei hij min of meer verlegen, 'ik heb jouw binnenkant gezien.'
'Binnenkant? Waar heb je het over?'
'Eh... wervelkolom.'
Opeens wist ze het. 'De norse dokter. Bij Wilfrieds. Hij noemde je Daizy.'
Hij keek nog meer verlegen. 'Het is Dissie, maar wordt eigenlijk Ditzy uitgesproken.'
'De specialist in beenmergtransplantaties. Daarvan zul je in dit landje niet veel opsteken.'
Hij negeerde de toespeling. 'Dat zou ik niet durven zeggen. Dokter Wilfrieds is een wijdvermaard specialist, voor wie we zelfs in de States ons hoofd ontbloten, eh... de hoed afnemen.'
'Dat verklaart meteen je accent.'
'Accent?'
'Of woordkeuze. Je bent dus Amerikaan. Waar heb je Nederlands geleerd?'
'Ik ben geen...' Hij onderbrak zichzelf. 'De universiteit van Detroit heeft een leerstoel Nederlands.'
Een groepje volleybalspelers met hun aanhang vulde de gelagzaal. Hun opgewonden stemmen brachten haar opnieuw uit haar humeur. Ze wilde weg, maar had geen zin alleen thuis te zitten.
'Ik dacht dat je me ging uitnodigen voor een etentje.'
'Etentje?' Dissie glimlachte opeens breeduit. Een aardige, sympathieke glimlach.
|
| |
Lees hier het achtste deel >> |
|
|
|
|
|
|
|
|
